Omslag
J. Tapperwijn | Wolf Erlbruch
Illustrator
Wolf Erlbruch
DRUK
2de
ISBN
90-451-111-24
2010
Querido | Amsterdam
Het Paradijs

Het Paradijs begint waar De Schepping eindigt. Adam ziet het als zijn taak om de tuin van Eden, waarin hij met Eva woont, schoon te houden. De natuur te beteugelen, eigenlijk. Dat is de aanzet voor het barstje in de perfectie. Er is Eva die na een tijdje vaker begint te zuchten en minder plezier heeft in het leven. Adam wil daar iets aan doen.

In de cultuurbijlage van De Standaard van 25/09/10 kon u een interview met Bart Moeyaert lezen.

Patrick Jordens in De Morgen
‘Als een weelderig, lang uitgesponnen gedicht evoceert Bart Moeyaert het bestaan in de tuin van Eden. En onderhuids borrelt onverbiddelijk de ultieme vraag op: wat is de zin van ons bestaan? (...) Door de muzikale, haast bezwerende taal- en klankrijkdom heeft het iets van een sfeervol gedicht, een evocatie van een toestand ergens tussen droom en werkelijkheid, herinnering en verlangen, schaduw en licht in. Daar heb je natuurlijk het metier van een Bart Moeyaert voor nodig.’
Vanessa Joosen, Standaard der Letteren
‘Een prachtig prentenboek.’
Koen Driessen in Het Belang van Limburg, 25/09/10
‘Een literair sterk en rijkgelaagd prentenboek’.
Jen De Groeve in De Leeswolf en De Leeswelp
Man en vrouw zijn geprononceerde figuren met een individueel verlangen: hij zoekend, zij uitnodigend, zij het met afgewende blik. Uit een archetypische tegenstelling groeit een persoonlijk een best ingewikkeld verhaal. Of tot welke prachtige symbiose de samenwerking van Moeyaert en Erlbruch kan leiden.’
Ann Stessens op Cobra.be
‘Het verhaal wordt in grote letters en in korte stukjes verteld, met grote prenten erbij. Maar wie daardoor denkt met een kinderboek te maken te hebben, is eraan voor de moeite. Het paradijs is net zo hard van iedereen als de hele schepping, met plant en dier en man en vrouw en kind en al.’
Karel Berkhout in NRC Handelsblad
‘Wie Moeyaert hoort voorlezen, kan alleen maar in vervoering raken.’
Jaap Friso op JaapLeest.nl
‘Ik heb soms geen idee wat Moeyaert wil zeggen. Ligt dat aan mij of is het de mooischrijverij, waar wel meer Vlaamse schrijvers last van hebben?’
Jant van der Weg in Friesch Dagblad
‘Een indrukwekkend verhaal waar tussen de poëtische regels veel te lezen valt.’

In ‘Vrw. zkt. Knst.’ besteedde presentator Isolde Hallensleben ruim aandacht aan Het Paradijs. De uitzending (met een erg mooie reportage over de voorstelling) was op maandag 19 september op Cultura te zien, daarna op woensdag 22 september op Nederland 2.

Het Paradijs is verschenen in het Spaans (Barbara Fiore Editora, Granada).

Illustrator
Wolf Erlbruch
ISBN
978-84-15208-05-1
2011
Barbara Fiore | Granada
El Paraíso

El Paraíso es una versión libre y personal de la historia de Adán y Eva en el Jardín del Edén relatada desde la perspectiva de Adán. La historia comienza donde acaba La Creación. Al principio, Adán y Eva se sienten felices. Nadan en la abundancia y la exuberancia. Se les ha confiado un jardín con cuatro ríos y un bosque y su única misión es limpiarlo y mantenerlo. El hombre, práctico y previsor, no duda en poner manos a la obra para evitar que el crecimiento descontrolado de la vegetación acabe invadiéndolo todo y termine por alterar el orden. La mujer le apoya y le ayuda.

Todo es armonía y felicidad. Siempre es verano, el sol brilla en el cielo, no hay de qué preocuparse, al hombre y a la mujer no les falta de nada. La situación cambia cuando la mujer empieza a cansarse, a suspirar y a lamentarse. Pese a tenerlo todo, echa en falta algunas cosas. No se conforma con la supuesta perfección, aburrida e insulsa. Es partidaria de dejar crecer la vegetación. El hombre trata de quitarle esa idea de la cabeza, advirtiéndola de los peligros y riesgos: inseguridad, caos, malos olores, podredumbre, etcétera. Al ver a la mujer cada vez más triste y desganada, el hombre hace todo lo posible por animarla buscando desesperadamente la felicidad perdida. No logra su propósito y acaba cediendo a regañadientes. El hombre y la mujer dejan rienda suelta al bosque y se entregan al ocio, a pasear, a la pesca, a disfrutar. Poco después hacen su entrada la imperfección, la muerte, la ley del más fuerte, la lluvia, las catástrofes naturales, el hedor. Aun así la mujer reencuentra la felicidad al sentir, saborear y oler la vida y la muerte, la realidad diversa, con sus luces y sus sombras. Afirma que ahora tiene todo cuanto necesita. Y el hombre y la mujer terminan siendo tan felices como al principio o más.

Bart Moeyaert se caracteriza por un estilo extraordinariamente cuidado y sensorial cuyo tono raya en lo poético y por momentos en lo surrealista o lo mágico. Crea un mundo cargado de emociones, pero lo hace de forma implícita, de tal modo que las sensaciones y los sentimientos se perciban entre líneas. Su excepcional poder de evocación hace que el lector vibre con los personajes y se sienta rodeado de la exuberante vegetación del paraíso. A ello se suman una extraordinaria humanidad y leves toques humorísticos e irónicos.

Los dibujos reflejan a la perfección los sentimientos y estados de ánimo de los protagonistas. Desde el punto de vista temático, el libro se presenta como un ejercicio de equilibrio entre la luz y la oscuridad, el sosiego y la proliferación, la felicidad y la insatisfacción. Como en el resto de la obra de Moeyaert, el amor desempeña un papel fundamental. En realidad estamos ante una reflexión sobre las relaciones entre el hombre y la mujer.

Leer opninión.